_______________________________________________________________
D'r Maskeball
E Mäddche open Ball wou jooeh
än woss net, wat et öm sou schlooe,
mär datt höm nömmens jliich erkant;
döm roenet frech ene lösteje Vant:
»Wejsch mär zevöör et Blankettsel brav
van allebejjds ding Backens av,
da kennt – ich sag et dich een en Uhr –
jewess dich net di eije Brur!«
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
De Mammsell
Ene jonge Mensch, deä sich wou troue,
deä suueht sich dröm e Mäddche uus;
än, weil heä sich jedaht ze zaue,
dröm jeng heä knappwejg an hör Huus.
Sproech met hör fröndlich en Maniere,
saat Jomfer heij än Jomfer doe;
dat schinget hör jät ze peckiere,2
dat Jomfer-Wooet jeng hör ze noeh.
»Hei«, rejjf seij, »weä kan dat verdrage?
Ühr haut mär Jeckerejj jewess;
lott mich et Üch net zengmoel sage:
Os Mad, datt dat en Jomfer es!«
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
D'r Buur än d'r Balbierder-Jesell
Met Zankping wor 'ne joue Buur
enns nohjen Stadt jekomme.
Die hau ouch werklich op d'r Duur
noch bänklich zoujenomme.
Dat maach't deä ärme Man nun Föss
Balbierder 't jooeh ze klage,
ov deä jeä Meddel hai noch wöss,
die Ping hem ze verjage?
Heä trock nun freschweg an de Schell,
die heä an't Huus soech hange;
zem Onjlöck sproech heä d'r Jesell,
d'r Heär wor uusjejange.
Koum, datt d'r Mensch sing Aalengd wou
e bessje expleziere,
rejjf deä: Hürt, Frönd! Setzt üch mär jau,
ich sall üch jliich kuriere.
Denn sett ens, met dat Enstrement
sall ich ühr Ping jliich hevve;
Doch trock dich nun deän Element
met si Jemulls dernevve.
Ress hem dreij Zäng op eämoel uus.
Va Ping kuuent heä net dure;
feng an ze jemmere een et Huus,
de Steng sou'n drövver trure.
Dött heusch! Rejjf hem d'r Liehrjong zou,
die Ping sall hoss2 verhale;3
ühr müüet, wenn d'r Heär et hüre sou,
se alle dreij bezahle.
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
De Sonneuhr
'Ne Man, ochhärrm! deä ejnije Wejche
net vörjen Döör de Nas dorft stejche,
deä kränklich een sing Kamer loeg,
van Ping nüüs mieh, äls jammere doeg.
Zwor koem, die Krankheät ze verdrive,
d'r Dokter e Rezepp verschrive;
heä saat höm dan ouch jliich derzou
de Stonnd: wann heä se nemme sou.
Zwej Läffele hau heä jliich jenomme;
mär, wann de Zitt nun wier sou komme,
dat wöss heä doch mis'rabel jeär.
Zom Jlöck! wor't jüss schönn Sommerweär.
Dröm saat heä zou sing Frau: Maricke!
Ej, jank ens ejjene Jade kicke,
worop d'r Sonnezejer wist?
Dat Wivvje lejjf nun frueh berüst,
öm höre Man Pläsier ze maache.
Mär, wi et jeng, do sallt ühr laache,
met Sonneuhre ömzejooeh,
hau seij hör Leävdaag net jedooe.
D'r Man muet dat ouch expleziere
sing Frau zevöör jät dovan liere:
seij sou mär lette op d'r Schiem,
deä van de Sonn dorövver küem.
Seij jeng van alle Kankte lure
än zahlt de Ziff're van de Uhre,
än doch en fong die ärrem Frau
die Zitt net, die se sage sou.
Mär, weil seij kuuent jeng'n Uusdraag krijje,
denkt Ühr veletz, nun lett seij't lijje;
ja, heusch e bessje, petscht üch net!
Seij braht et janze Kreppche met.
Jeng beij d'r Man an't Bett dat drage,
feng nun reäht fröndlich aan ze sage:
Hür, lejjve Man! De Uhr es doe,
ich domm net druus, sich du dernoeh.
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Et Kopprechne
Et Rechne uus d'r Kopp ze liere,
worop os Kenger nun studiere,
wenn dat, wi net ze zwivele, jeäht,
dan es et aller Iehre weät.
Mär net de Ming, dasch ich doch sage:
Datt ouch noch mänche drövver klage
än wönschten, datt noch hondert Johr
et Rechne blivet, wi et wor.
Precksempel, die met Schörreskare
d'r Knitt os för ze schrive fahre;
die bänklich kollig draan,
sou die Methued et Hool een han
Die dan van Döör ze Dööre lejjfe,
vletz hondert Ponger net verkejjfe,
worömm? Me rech'net uus d'r Kopp,
dan hüüet met Knitt et Schriven op.
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
De ontrüestelije Wetfrau
Van Iehlü, die noch jong a Johre
Än koum zwellef Monnt zesame wore,
Befejjl d'r Man en Süüchelejj.
D'r Dued, deä wor de Folg derbeij.
Dat Wivvje woss sich net ze roene.
Se kresch dich döcks wi Eäze Troene,
Doeg wi verzwivelt ejjen Huus
Än ress sich bau de Horen uus.
'ne jonge Nobber wou versöcke,
Ov 't höm a jenge Kankt sou löcke,1
Datt heä met hör ze kalle küem
Än seij ze trüesten ongernüehm.
Heä troef se bänklich an et klage,
Wi heä dat mengkt jrad vöörzedrage;
Ochhärrm, ne meserable Rett!
D'r jonge Mensch kresch selver met.
Doch suueht heä wier sich ze beschejje
Än singe Trues nett eenzeklejje.
Heä loevet huech die Lejjv än Tröjj,
Die seij för höre Man noch hai.
Doch müüet seij sich nun dreen erjevve;
Deä Steän en wür net mieh ze hevve.
Seij wür jo ouch noch hübsch än jongk,
De Zitt braht doch en Änderongk.
Än denket seij noch ens a Troue,
Dan sou se Höm ad nutam haue,
Datt Heä sich jeär öm hör bemüüeht . . .
Heij saat seij met 'ne dejjpe Süüet:
»Och, würt Ühr mär jät iehder komme!
Ich han at ming Partei jenomme.
Deä för d'r Man et Jraav jemaht,
Han ich de Trou at zoujesaat!«
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
D'r Pastur än d'r Roetsheär
Ich sall üch ens e Spässje sage,
wat sich een Oche zoujedrage.
Zwor fällt mich jliich net beij, et Johr
mär, wat ich doch verzäll, es wor!
Et muuet jüss op ene Friddeg treffe,
datt enns 'ne Heär Pastur, deä evve
ze Peäd e Rejjsje ongernoehm,
d'r Maat erop jereä koem.
Weil nun des Friddes, wi vür wesse,
för eän än't angert ze beschlesse,
d'r Roet allzitts zesame jong
d'r Stovvenhetzer de Rou'n uushong.
Sue jenge van d'r Roet wahl jeäre
öm Hazz ze krijje, ejn'je Heäre
e Dröppche drenke een d'r Nieh;
d'r Nam van't Huus weäß ich net mieh.
Wi nun die dem langs rijje soeche,
lett op deä Eenfall, dem se kroege,
Hah, jodde Morje, Herr Pastur!
Su rejjf op höm 'ne löstije Brur.
Weä koem üch dan die Hoffaat liehre?
Ühr rijjt doe op e Peäd spaziere.
Os lejjven Heär, wi songerlich,
bedenget mär 'nen Eäsel sich.
D'r Herr Pastur, dasch ich sue kalle,
wor ouch net open Mull jefalle;
heä fuuehlt, wohen dat Froege jong;
än hau et Wooet jliich open Zong.
Wat ühr an mich welt krentesiere,
dovan sout ühr de Ursaach hüre;
ich fong jeng Eäsele, e'n d'r Doet,
worömm? Se sönd hü all'moel een d'r Roet.
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________ |
