Jät övver mich
Ene Bleck us mi Fenster
D'r Lack es av
Mi Credo

________________________________________________________________

Jät övver mich

Ich ben en Öcher Kult-Fijur,
ov Börjer, Huusfrau, Kenk, of Buur,
me kennt mich – wat ich ouch verdengt,
än wenn me heij mi Leddche sengt,
steäht janz Stadt Oche op de Stöihl,
weä dat erleävt hat, dat Jeföihl,
datt et nevver os Wissquaaß-Ledd,
een os Landau nüüß Schönneres jet.

Joddes Natur – d’r Öcher Bösch,
wore för mich at morjensfröch
bes nommedes – sue kot noh vier,
ming Heämet än mi Standquartier.
Ich kreäg – een schwazz Habbit jeklejdt,
mänich Jröschje een ming Hank jedöjjt,
woför ich op ming lenkse Aat,
ömmer e hazzlich »Merssi« saat.

Jedöldig wor ich än zefreä,
op ene Pick saat ich nie »Neä«,
Studente hant – muuet ich erleäve,
hiel döcks met mich d’r Jeck jedreäve,
jät, wat sich eijentlich net jehürt,
doch mich hat dat net jrueß jestürt,
denn ich wor bes an minge Dued
fredsellig wie e Kööeschje Bruet.

Hai Kejjser Kaal mich at jekannt,
wür ich hü een d’r Adelsstand,
hejsch Freijheär Lejjenad van Kann,
selvs Turpin än d’r Hansemann
wööete mich jrösse, extemiere,
komme, e Schnüffje Platt ze liere.
Os Kriem wööed – als mi Iehrezeäche,
at mänich Johr »van Kann-Stroeß« heäsche.

Nu lur ich at bau honndert Johr
op üch erav – et fällt mich schwor,
os Öcher Lof net mieh ze rüüche,
än mänichmoel fang ich an ze kriische,
bes dat d’r Heär könt – mich verzällt,
du wors op Eäd jät wie ene Held
än kanns hiel stolz siie än zefreä.
En Oche blivs du »Nommer Eä«.

zurück zum Seitenanfang

____________________________________________________________________________________

Ene Bleck uus mi Fenster
– et ieschte Rümmsel –

D’r Schrivdösch een mi Rejjehuus
steäht bovve vöör mi Fenster,
hevv ich d’r Bleck än kick eruus,
wenkt mich Zent Fleng än Mönster.

Reähts Wassertuuen, Zent Zellester-Berg,
d’r Bahndamm met sing Zöch,
lenks schnack än staats de Jokebs-Kerch,
dohenger e Stöck Bösch.

Jeng Flentscherejj, jeng Körv met Jeld,
jeä Boch, jeä fesslich Köjje,
jeng Luxus-Rejs ronk öm de Welt
kan mich jät Bejßeres bejje.

Sue Oche vöör mich – ooet vertrout,
dernoeh wööed mäneche jaale,
deä Aableck, deä es övverhoup
met Jold net ze bezahle.

zurück zum Seitenanfang

____________________________________________________________________________________

D’r Lack es av

Mer nöümt sich vöörniehm »Senior«,
hat Jech än kritt ouch Rente,
weä dich esue sitt – janz sonneklor –
verschleckt sing Komplemente.

Mer leävt noch jrad än hält sich fit
met Schwemme än Spaziere,
bruucht ene Brel, sitt net mieh witt,
kan ouch net jot mieh hüre.

Kan ouch net höppe wi en Meäl,
föjhlt sich net van et bejste,
bruucht döckser för si Hengerdeäl,
en Bank öm uuszeräjste.

Mer nömmt sing Pille, esst net fett,
än weäd ouch ömmer möjjer,
et Bier, wat mer des ovvends pött,
schmaacht ouch net mieh wi fröjjher.

Sue weäds du auer, Monnt öm Monnt,
verjess vööl – kriss Allüre,
bes beij d’r Dokter bejste Konnd,
less dich va höm kuriere.

Sue, wi de Boumblar een der Hervs
avfalle, sich verfärve,
weäds du dohenjooeh, wenn du störvs,
wat blivt – es för ding Erve.

zurück zum Seitenanfang

____________________________________________________________________________________

Mi Credo

D’r Dued, deä kan mich net verschrecke,
ömdatt ich weäß, wat spieder könt,
jedöldig weäd ich met höm trecke,
Engd van d’r Weäg, doe wad ene Frönd,
deä mich en schönner Welt wel schenke,
woe Ping än Leäd jeng Plaatsch mieh hat,
än ongerweägs weäd ich draa denke,
datt mich ming Heämet än mi Platt,
e Leäve lang hiel vööl jejovve,
bejjds wore se mich lejjv än dür,
bedurt mich net - ich wenk va bovve,
ömdatt ich weäß: ich siiehn üch wier.

zurück zum Seitenanfang