_______________________________________________________________
De Kuckefsuhr
Heä ervet van si äutste Brur
en jrueße hölze Kuckefsuhr,
die lang at – dat steäht uußer Froeg,
at uus d'r Liim wor – wi me soech.
De Zejer kuuent me koum verstelle,
d'r Kuckef – deä kuuent net mieh zälle
än koem nie, wenn heä komme muuet.
Heä hau ouch mär noch enge Puet
bleäv – onjeloege – övver Daag,
de janze Zitt een singe Schlaag.
Mär nahts, doe wooed dat Oes labendig
än lejjß sing Döör op – rejjf beständig
si „Kuckuck" – mänechmoel bau en Stonnd,
esue hell – dat huuet esuejar d'r Monnd.
Aan Schloff wor dobeij net ze denke,
heä wou dat Ervstöck at verschenke
än daht: dan han ich nahts ming Rouh,
doch heä fong jenge, deä se wou,
heä söcket dröm ene jrueße Büll
än rejjf: „Dan könt se op d'r Müll."
Sing Frau wor jarnet everstange,
saat reselütt: „Die Uhr blivt hange.
Deä ärme Kuckef deät mich leäd,
wenn heä net rechtig zälle deät,
moss du Jedold han – höm verzejjhe,
ich weäd mich morje dröm bemöjjhe,
datt ich dat wier een Ordenong breng
än een de Stadt ene Liehrer feng,
deä höm", sue hat het höm verkliert,
„van nöjjts et rechtig Zälle liehrt."
Hein Engelhardt
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Elektra
Elektra – dat es en Idee
van Strauß – net van de A E G -
än speält – d'r Opern-Fan bekankt,
janz hengedörch een Jriechenland,
woe Zeus än sing Trabante wooehne,
än ich wel üch ouch jliich verroene:
et kreäg zer Zitt ene Krimipriis,
et Blot flüüßt doreen emmerwis.
Mänechenge, deä dat kicke jeäht,
weäd et at noeh en hauv Stonnd schleäht,
än dröümt – jenou sue wi mi Bäbb,
des Nahts van avjeschlage Köpp.
Die Houppersuene, die doe senge
än sich mär an et Schleckstöck sprenge,
die denke mär an massakriere,
än all die Name, die vür hüre
of die du op die Plakate siss:
Klytämnestra, Chrysothemis,
kan selvs d'r Einstein – wat ene Schlaue,
net bostabiere of behaue.
Än janz jenou nu ze beschrive,
wat die sich aadönt – wat se drive,
jagt Schuddere övver ühre Röck,
dat Janze es e Messjescheck.
Am Engd könt – wi et komme muuet:
alles wat metspeält – es nu duet.
Hein Engelhardt
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Der Kiiescheboum
Een minge Jade henge lenks
steäht ene Kiiescheboum,
hau ömjeplanzt hem allerdengs,
weil heä net vööraa koum.
Nuun hat heä ejjen Jadeeck
sich fiin eruusjemaht,
perzis dreij Meter vörjen Heck,
die ich hau aajelaat.
Wenn et Fröchjohr Huechzitt hat,
e wisse Blöjj heä stroehlt.
Sue mäneche Möeler hai hem jlatt
als Kalenderbeld jemoelt.
E Mejjsepaar, hiel kuraschiert,
hat ejjen Nejßkess jrad
vöör vezzeng Dag sich equartiert
än Eier avjelaat.
Nuun jeäht et doe ereen, eruus:
De Vouelkenger bruuche Fur!
Et es jät mangs rengs öm dat Huus!
E Spektakel ejjen Natur!
Wenn de Boumblöjj es verbeij
än de Kiiesche riif,
sönd de Mejjsjer flöck än freij.
Meäle frejße sich nu stiif.
Än es d'r Sommer endlich doe,
de Sonn schingt vletz ze heäß,
maht minge Boum et Löfje loe,
schötzt vöör Sonnestech än Schweäß.
Onger deä Boum let sich jot leäve,
bau wi ejje Paradis.
Han mänech Rümmsel doe jeschreäve.
Heij dat es d'r Bewiis!
Peter Berg
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Ene Mönch
Ich truef d'r Jupp van Bemelmann.
Deä saat aa mich: „Hür mich ens aan.
Ich han dich jät ze sage.
Ab niekste Monnt weäd ich ene Mönch."
Da wor ich janz jeschlage.
„Dat Leäve jetz, dat han ich satt.
Dat brengt os all noch een de Flatt.
Et Kloster, jooe, dat deät mich jot.
Da komm ich ouch met nüüs ze kot.
Döüch een d'r Jade werke
än helpe beij de Ferke.
Sue leäv ich janz een de Natur
än föühl mich wie ne rechtije Buur.
Bruuch mich öm nüüs ze sörje,
froeg net, wat dönt vür morje.
Han Klejjer, Ejße jedder Daag,
än all deä leädije Vermaach,
dem maach ich met die anger Brür.
Mär eä Deäl maht mich Sörje, hür,
än brengt mich bau noch dovan av.
Denn ich wööed jedder Naht vanav
janz schrecklich uus d'r Schloff jeresse
för een die kau Kerch senge ze mösse.
Ouch jöchet mich dat Ordenskleäd,
woronger me nüüs drage deät." -
„Wat sätt ding Frau dann?", froeget ich.
- „Och, dat hat net jewongert sich.
Wie ich dat saat, du sätt et Fing:
Da weäd ich morje en Bejing."
Franziska Allgaier
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
|
