_______________________________________________________________
Wönsch
Deä Boum – deä at en Wejch doe steäht,
noch nacks – janz oehne bonkte Kleäd,
erennert os än lett os spüre,
datt vür nu bau wier Chressmes fiere,
e Fess, wat Hazz än Siel beweägt,
wenn me sich klor maht – övverleägt,
datt Jott, deä oser Welt jestreckt,
os duzerzitt e Kenk jescheckt,
wat os die trüeslich Bottschaff braht,
dat os jeär hat – op os wadt.
Dat Züggnes blivt för ooet än jongk
hü än zoukönftig Meddelponk,
än net dat, wat rongsöm jeschett,
de Welt wooed hell – et koem e Let,
joev – weä et hüre wou – Bescheäd:
för all – die welle – Fred op Eäd.
Dem wönsche vür hü janz bewoss,
os Frönnde, Dich, Üch än ouch os.
Hein Engelhardt
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Wonschzeddel
„De Chressmes, die es net mieh witt,"
sätt et Pittche beij et Ejße.
„Et Chresskenk hat ouch net vööl Zitt
än küüent liieht jät verjejße."
Dröm schrivet heä höm alles op,
et höm komued ze maache.
Op dat Kapiir steäht alles drop,
et sönd mär e paar Saache:
'ne schönne Fotoapparat,
doch mär met Bletzlet för de Naht,
än dan noch en nöjj Rodelschlett,
doch mär eng, die sich lenke lett.
E Kreppespeäl, e Schockelpeäd,
'ne Burehouf met Köüh än Peäd.
E Moped än en Iserbahn,
en Kar, woe mer met fahre kan,
ouch Rollschong, Schlettschong, Radio,
e Halmaspeäl, e Domino,
'ne jrueße, jriise Teddybär,
e Kettcar än e Loffjewehr,
'ne Tälder, datt heä schnötze kan,
'ne baschtig jrueße Prenteman,
än dat, wat heä verjejße hat,
schrivt heä noch op e anger Blatt!-
„Joe, Pittche, dat es jarnet schleäht",
fängt d'r Vadder an et laache.
„Et Chresskenk jett jewess dich reäht:
dat sönd mär e paar Saache."
„Wat du dich doe has uus jesuueht,
brengt et Chresskenk mär de Luese,
än brengt för dich jät fresche Luuet
een zwej leäg Schwäjelsduese!"
Dichter unbekannt
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Hervs (im Alter)
Naaß weäd et Weär,
kooet bloest d'r Wenk;
dat han ich net jeär,
dat es net mi Denk.
Blar falle av,
versoue de Stroeß,
die ich alles Dags
at wier fäje moss.
Rötscht enge uus,
brecht sich d'r Foss
beij mich vöörjen Huus,
vletz letz ich moss.
Nevvel könt op,
nömmt mich d'r Bleck,
fährt jenge os drop,
haue vür Jlöck.
De Flejje sönt futt,
dat deät mich net wieh,
blivt klor de Ruut,
bruuch de Pattsch net mieh.
D'r Bösch färvt sich bonk
van jeäl bes bruun.
Ejje Feld stenkt d'r Stronks,
Hervs es et nuun.
Elisabeth Lauer
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Mascherang
'ne Öcher, deä för fiin sich hält,
verliehrt si Plattdütsch jau.
Dat Jotdütsch, wat höm dan jefällt,
wahßt mär an Worm än Pau.
Da heäscht et: „Mama, jib mich wat!"
„Bis ens jefälles still!"
„Jehste heut' mit mich nach de Stadt?"
„Et Änn jeäht met d'r Will!"
Dat Huechdütsch-Platt schmaacht ongereä
wi Kompes met Makäj.
Et es d'r Öcher Alleleä,
heä maht domet Behäj.
Wi saat ouch noch os au Tant Ness,
dör nüüs an Huechdütsch loeg?
„Sprejcht, wi de Mull jewahßen es,
dat es de schönnste Sproech!"
This Kluck
zurück zum Seitenanfang
____________________________________________________________________________________
Onerwadt kulant
D'r Bäcker Hammesch ejjen Houpstroeß,
hau ene Dölper vöörjen Döör,
woe at ens ene Honk drop soeß,
än hengerlejjß e kleng Malöör.
Da huuet mer de Frau Hammesch schubbe,
weil hör et doch allmiehlich stonk,
luuter di Bloesteäplaat ze schrubbe,
för de Frau Lendisch höre Honk.
De Frau Hammesch mengt, et wör
för Bruet än Scheämull, Tuuet än Flam
sonne Klavitter vöörjen Döör
joe nu werklich jeng Reklam.
Et dong hör lang jenoch at knage,
die Souerejj doe van dat Dier.
Mer müüet de Lendisch jlatt verklage.
Mär, wor hör Zänk än Stritt zewier.
Doe sitt se jrad de Lendisch jooeh
met höre Möpp de Stroeß erop –
än – op d'r Dölper schwamt ene Knoe;
mer rüücht et at, sujar met Schnop.
„Frau Lendisch, Ühre Honk, deä hat,"
(et es för sich de Krüng ze kraue)
„heij op d'r Dölper wier ene Houf jemaht."
„Frau Hammesch, jooeh? – Ühr könnt em Üch behaue!"
Richard Wollgarten
zurück zum Seitenanfang |
